ولادت امام حسین (ع) را تبریک عرض می نماییم

ولادت امام حسین (ع) را تبریک عرض می نماییم

صبح روز سوم شعبان سال چهارم هجری، شهر مدینه میزبان کودک نورسیده ای بود که در خانه فاطمه (س) و علی (ع) چشم به جهان گشود و بعدها به "سیّد الشهداء" ملقّب شد. این طفل نورسیده، دومین فرزند خانواده ای است که پیامبر اکرم (ص) پس از نزول سوره احزاب آیه 33 بارها آنها را با عنوان "اهل بین نبوّت" مورد خطاب قرار داده و بر آنها سلام کرده بود.

در آن روز فرخنده، طفل را به محضر پیامبر اکرم (ص) آوردند. علی (علیه السلام) آن چنان که وظیفه داشت و نیز به رسم ادب و احترام، از ایشان خواست که همچون فرزند نخست، نام گذاری این نورسیده را نیز برعهده گیرند. پیامبر (ص) هم به امر الهی او را به نام فرزند هارون (برادر حضرت موسی)، "حسین" خواند.

علاقه و توجه رسول خدا (ص) به حسین علیه السلام چنان بود که همه اصحاب، از آن آگاه بودند. بارها و بارها این ابراز محبّت را به چشم خویش دیده و جملات ایشان را به گوش خود شنیده بودند. آنچنانکه نقل کرده اند حضرت می فرمودند :"حسین از من است و من از اویم. خداوند دوست بدارد کسی را که او را دوست می دارد".

روش پند دادن گناهکار (حکایتی زیبا از امام حسین (ع))

جوانی خدمت امام حسین علیه السلام رسید و گفت: "من مردی گناهکارم و نمی توانم خود را از انجام گناهان بازدارم، مرا نصیحتی فرما، امام حسین علیه السلام فرمود: پنج کار را انجام بده و آنگاه هر چه می خواهی گناه کن.

اول، روزی خدا را مخور و هر چه می خواهی گناه کن

دوم، از حکومت خدا بیرون برو و هر چه می خواهی گناه کن.

سوم، جایی را انتخاب کن تا خداوند تو را نبیند و هر چه می خواهی گناه کن.

چهارم، وقتی عزراییل برای گرفتن جان تو آمد، او را از خود بران و هر چه می خواهی گناه کن.

پنجم، زمانی که مالک دوزخ، تو را به سوی آتش می برد، در آتش وارد مشو و هر چه می خواهی گناه کن.

جوان اندکی فکر کرد و شرمنده شد و در برابر واقعیت های طرح شده، چاره ای جز توبه نیافت.

التماس دعا

معاونت فرهنگی و اجتماعی